Part 9 ไม่ชอบ

 

ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาในบ้านพร้อมกับเอ่ย กลับมาแล้วนะ อย่าให้ใครขึ้นไปกวนฉันล่ะ

ค่ะ คุณโยอิเตะ แม่บ้านรับคำ

 

จากนั้นร่างสูงก็เดินเข้าไปในห้องส่วนตัวของตน

ห้องที่ใครๆก็คิดว่าโอ่อาน่าอยู่ หรูเลิศ แต่จะมีใครรู้บ้างไหม ว่าการอยู่คนเดียวในห้องแบบนี้

มันช่างเงียบเหงานัก

 

ไดอารี่หน้าแล้วหน้าเล่าที่ชายคนนี้ได้บันทึกคำ ทีมีทั้งความหมาย และความรู้สึกมากมาย

ความรู้สึกที่อยากจะบอกกับคนตัวเล็กของเขา

คนที่ให้รอยยิ้มแล้วความร่าเริงกับเขา ชายร่างเล็กเพรียวบางน่าทะนุถนอม

คนที่เติมใจของเขาจนเต็ม

 

 

ร่างสูงกางแผ่นพับออก

วางแผนการเที่ยวนี่ ชั้นไม่เคยทำมาก่อนในชีวิตเลยนะ มิฮารุ พึมพำกับตัวเองแล้วลงมือเขียนร่างอะไรสักอย่าง

 

ทางด้านมิฮารุ

 

โยอิเตะ............โยอิเตะฮะ.............เอาอีกแล้ว ผมคิดถึงโยอิเตะอีกแล้วล่ะฮะ

ทั้งๆที่เพิ่งจะห่างกันเพียงเมื่อครู่ แต่ทำไมรู้สึกเหมือนว่า มันนานมากก็ไม่รู้

 

คนตัวเล็กนอนพลิกไปมา ก่อนจะเผลอหลับ โดยเพ้อถึงแต่ชื่อเดิมๆ......โยอิเตะ......

 

.........................................................................................................................

 

และแล้ววันนี้ก็มาถึง คนตัวเล็กฉีกยิ้มกว้าง เมื่อได้รับโทรศัพท์จากคนรัก ว่าจะมารับแล้ว...

คนตัวเล็กจัดข้าวของเสร็จตั้งนานแล้ว จึงมานั่นรอโยอิเตะอยู่หน้าบ้าน

 

ครืนน...........เอี๊ยดด

 

...... ไง.....ร่างสูงผู้มากับรถคนงามทัก

โยอิเตะ...มิฮารุยืนขึ้นสุดตัวด้วยความดีใจ

 

โยอิเตะเดินลงมาแล้วคว้ากระเป๋ามิฮารุ ไปวางไว้หลังรถ

ไปกันรึยัง ร่างสูงหันมาถามคนตัวเล็ก

 

อื้มมม...ยิ้มแก้มปริ..

 

จากนั้นโยอิเตะก็ไปเปิดประตูให้มิฮารุขึ้นไปนั่ง ส่วนตนก็กลับไปนั่งที่คนขับแล้วสตาร์ทรถ

ออกเดินทาง

 

เปิดเพลงคลอเบาๆให้รู้สึกผ่อนคลาย เพราะรู้ว่าคนตัวเล็กต้องตื่นเต้นอยู่แน่ๆเลย

 

โยอิเตะ.......ตื่นเต้นเนอะ(ไม่ทันขาดคำ) ผมไม่เคยรอการเที่ยวขนาดนี้เลย

เพราะเป็นโยอิเตะล่ะมั้ง..............

 

ฉันก็ด้วยนะ ร่างสูงพูดจากใจจริง เขาเองก็รอคอยวันที่จะได้ไปเที่ยวกับมิฮารุเช่นกัน

 

นานมั้ย กว่าจะถึงอ่ะฮะ โยอิเตะ...คนตัวเล็กถาม

สักชั่วโมงได้มั้ง ง่วงเหรอ

ฮะ  เพลงมันสบายๆ ผมเลยง่วงๆ

หลับไปก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวถึงฉันจะปลุก

ไม่เอาหรอก เดี๋ยวโยอิเตะก็เหงาแย่หรอก มาเที่ยวทั้งที อยากให้เต็มที่ทุกอย่าง คนตัวเล็กพูดท่าทางจริงจังและกระตือรือร้นมาก

 

เอางั้นก็ได้  ชั้นอยากให้นายสนุกนะ

 

ขอบคุณนะโยอิเตะ ยิ้ม...........................

 

หลังจากนั้นบทสนทนาต่างๆก็เริ่มดังขึ้น พร้อมๆกับเสียงหัวเราะของหนุ่มน้อยร่างเล็กที่รู้สึกจะสนุกสนานเป็นที่สุด

 

อีกไม่นานเค้าก็จะไปถึงที่ๆจะไปแล้ว

 

....................................................................................................................

 

ณ ท่าเรื่อขนาดใหญ่

 

โหห........โยอิเตะ เรือใหญ่มากเลยนะเนี่ย มิฮารุดูจะตื่นตาตื่นใจกับที่ๆเขายืนอยู่

เราจะขึ้นไปบนนั้นกันนะ หันมามาองคนตัวเล็กด้วยสีหน้าอบอุ่น

คนตัวเล็กเบิกตากว้าง......เกิดมาเพิ่งเคยเห็นเรือขนาดนี้ แล้วนี่เราจะได้ขึ้นไป.....เหมื่อนฝันเลย

 

 

มาสิ โยอิเตะเดินนำมิฮารุขึ้นมาบนเรือ

ข้างบนเรือนั้นถูก โอ่อ่า และถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม และเลิศหรูที่สุด

 

เดี๋ยวเราขึ้นไปดูห้องพักกันก่อนดีกว่านะ จะได้พักผ่อนกันด้วย โยอิเตะบอกกับมิฮารุ ที่ยังคงค้างกับความงามของตัวเรืออยู่

 

อ๊ะ อื้มมม...เดินตามโยอิเตะไปเรื่อยๆ

 

ห้องพัก...............

 

 

ที่นี่สวยจังเลย ผมเพิ่งเคยได้มาครั้งแรก มิฮารุบอกอย่างตื่นเต้น

นายชอบก็ดีแล้ว ฉันขอนอนสักพักนะ ........... อ่ะ นอนแล้วเหรอ....นอนก็นอน

 

เมื่อโยอิเตะล้มตัวลงนอน คนตัวเล็กก็ไม่มีอะไรจะทำ เดินวนไปมาอยู่แต่ในห้อง

 

เฮ้อออ............โยอิเตะฮะ ผมตื่นเต้นมากเลย รู้ไหม ……

ผม.........อยากอยู่กับคุณ

ถึงแม้จะไม่ใช่ที่นี่ แค่อยู่กับโยอิเตะ ก็พอแล้ว

 

คนตัวเล็กหยุดลงข้างๆโยอิเตะ ค่อยๆนั่งลงข้างๆ มือปัดผมที่ลงมาปิดบังหน้าของคนรัก

ผมรักโยอิเตะฮะ......ริมฝีปากบางทาบลงบนริมฝีปากของร่างที่นอนหลับอยู่อย่างแผ่วเบา

.....อบอุ่น......ยิ่งอยู่ด้วยกันแบบนี้ ก้อยิ่งไม่อยากอยู่ห่างกันกับโยอิเตะเลย

 

 

ขณะที่ร่างบางกำลังเหม่ออยู่นั้น โยอิเตะลืมตาขึ้นมา โอบที่เอวของคนตัวเล็กให้ล้มลงมาบนตัวเอง

 

อ๊ะ โยอิเตะ ไหนบอกนอนไงฮะ

ก็นอนอยู่ ใครมาลักหลับชั้นล่ะ