FictionNabari no ou
YoiteXMiharu
เรื่อง ... หมายเลขนี้...รักที่เท่าไร
โดย killua_fam

Part 7  ความรัก 

 

 

อ่ะ.........บ้านนี่มัน

โหหหหห

 

บ้านของโยอิเตะนั้นถือได้ว่าเป็นบ้านที่ใหญ่โตอลังการมากที่สุดในย่านนี้(ย่านคนรวย)

ทั้งพื้นที่บ้านก็มากมาย.......นี่เขาอยู่ที่แบบนี้เลยเหรอเนี่ย

ไม่ต้องห่วง ทุกคนใจดีมากเลย


คุณโยอิเตะกลับมาแล้วเหรอคะ อ้อ มีแขกมาด้วย

อืม.....

จะให้จัดห้องไหนดีคะคุณโยอิเตะ

ไม่ต้องหรอก.....

 

ค่ะ...คะ????????”

ไม่เห็นเป็นไรนี่ เขานอนห้องเดียวกับฉันได้

 

อ่ะ...อะไรนะโยอิเตะจะ.....ขณะที่มิฮารุกำลังจะถาม

ตามมาสิมิฮารุ...........ที่ห้องฉัน โยอิเตะก็ตอบก่อนแล้ว

 

แล้วคุณจะทานอะไรมั้ยคะ ทานข้างล่างรึว่าจะเอา.....

 

เอาขึ้นมาให้ด้วยนะ..รบกวนหน่อย...

ไม่เป็นไรค่ะ.......เป็นหน้าที่ฉันอยู่แล้ว

 

มาสิมิฮารุ มองอะไรอยู่

 

แหม ก็บ้านโยอิเตะใหญ่จัง คนก็เยอะ

คนมมากก็มากเรื่องน่ะ

ขณะที่พูดกันมิฮารุก็เดินตามโยอิเตะขึ้นไปบนห้อง

 

นี่แหละห้องฉัน..........

โอวว....ใหญ่จังเลยนะ...

อยู่คนเดียวผมโดนฝีหลอกแหงเลย

แต่ก็ไม่ได้อยู่คนเดียวนี่

หืม..... ก็ฉันอยู่กับนายไง......

 

อ่ะ....อืมมม

 

อือ.....ฉันจะกินข้าวก่อน นายจะกินรึว่าอาบน้ำก่อนล่ะ โยอิเตะถาม

ผม...เอ่อไม่รู้สิ......

ไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอก

ยังไม่ต้องทำอะไรก็ได้

อ้อ........ถ้างั้นผมโทรบอกที่บ้านก่อนละกัน

อืม โทรศัพท์อยู่บนโต๊ะน่ะ

รบกวนหน่อยนะฮะ

 

ขณะที่คนตัวเล็กกำลังโทรศัพท์อยู่

 

โยอิเตะนั่งลงบนเตียงแล้วก็คอยเฝ้ามองตลอดเวลา

 

 

ทุกที่ๆนายไป.....ที่นายอยากอยู่

ทุกสิ่งที่นายชอบ...ที่นายอยากได้

ทุกสิ่งที่นายทำ...ที่นายอยากทำ

ฉันจะให้ทุกอย่าง........

แต่ขอฉันแค่อย่างเดียว......เรื่องเดียวเท่านั้น

ขอให้นาย...อยู่กับฉันแบบนี้ตลอดไปเถอะนะ

 

แกร๊ก......เรียบร้อยแล้วล่ะ....ที่บ้านไม่ว่าอะไร...

แต่เพื่อนผมโวยวายนิดหน่อย...

 

ขอโทษทีนะ.......

ไม่ฮะ......ไม่ใช่ความผิดของโยอิเตะหรอก ผมเองต่างหากที่อยากมา

 

ยิ้ม..........

 

.........โยอิเตะ......คุณยิ้มอีกแล้ว.......พอเถอะ.....อย่ายิ้มแบบนั้นเลย........

 

ทำไมต้องหลบตาล่ะ

 

ผะ..ผม

 

โยอิเตะขยับเข้าไปใกล้มิฮารุที่นั่งอยู่อีกฟากของตียง

เกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าออก

เผยให้เห็นใบหน้าอ่อนหวานน่ารัก ริมฝีปากบางสีชมพูน่าลิ้มรสอีกสักครั้ง

 

มิฮารุก็นั่งเกรงด้วยความเขินอาย...ทำอะไรไม่ถูกทุกครั้งที่ถูกมอง ถูกสัมผัส

 

ขณะที่ริมฝีปากค่อยๆเข้าใกล้กันนั้น

 

อ้อ....ฉันลืมไปว่าเรากินข้าวกันแล้ว
เดียวฉันมานะมิฮารุ

แกร๊ก ประตูห้องถูกเปิดและปิดลง

 

มิฮารุตกใจที่อยู่ดีๆยอิเตะก็ร้องขึ้นก็เลยทำอะไรไม่ถูกเหมือนเดิม

 

.......เมื่อกี้....เรากำลังจะจูบกันนี่ >////<

เรานี่ ทำอะไรเนี่ย.......ถ้าโยอิเตะเขาไม่ร้องขึ้นก่อนมีหวัง..โอ๊ยย....

ไม่อยากคิดเลยย........

 

อืมโยอิเตะไม่อยู่ งั้นเราขออาบน้ำก่อนละกัน...........

 

.............................ซ่าาา........................

 

ขณะที่มิฮารุอาบน้ำอยู่โยอิเตะก็กลับเข้ามาพอดี

หา...อาบน้ำแล้วเหรอ.......

 

....กะจะมาอาบสักหน่อย

รอก่อนก็ได้มั้ง.....

 

......มิฮารุอาบน้ำเส็ดแล้ว........

 

อ๊ะ แล้วเราไม่มีผ้าเช็ดตัวอ่ะ

ทำไงดี....โยอิเตะยังไม่มาหรอกมั้ง...ไม่ได้ยินสียงประตูห้องเลยนี่

 

ทางด้านโยอิเตะ

มิฮารุเนี่ยอาบน้ำนานจัง....พวกผู้ชายสำอางล่ะมั้งเนี่ย

 

แกร๊ก !!

เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดโยอิเตะจึงรีบเดินไปทันที

ด้วยความคิดที่ว่า คนตัวเล็กอาบเสร็จแล้ว

 

มิฮารุค่อยๆเปิดประตู เห็นว่าไม่มีเสียงอะไรจึงเปิดประตูห้องน้ำออกมา

โดยที่ไม่ได้ใส่อะไรเลย......

 

ทั้งคู่เดินมาเจอกันพอดี

แป๊ดดด ............. หน้าแดงทั้งคู่

มะ มะ...มิฮารุ

 

ฮ้าาาา..โยอิเตะ มิฮารุอยู่ในอาการตะลึงตัวแข็งไปซะงั้น

 

เอ้ยๆ.......โยอิเตะรีบเอาผ้าเช็ดตัวอีกผืนของตนพันรอบต้วมิฮารุทันที

(จินตนาการเหมือนผู้หญิงห่มผ้าขนหนูผืนเดียว)

 

นายทำบ้าอะไรเนี่ย

ก็ผะผมลืมผ้า

ละแล้วไม่นึกว่าโยอิเตะอยู่ในห้อง

 

หมับ.......

มิฮารุถูกกอดไว้แน่น

 

นายอย่าไปทำแบบนี้ที่บ้านคนอื่นนะ........

ถ้าเป็นคนอื่นนายอาจจะลอยไปอยู่บนเตียงแล้วรู้มั้ย

 

อ่ะ.....ผม..........ขอโทษ

โยอิเตะคลายมิฮารุจากอ้อมกอด

จูบเบาๆแก้มซ้ายและขวา

 

เขิลลล....มิฮารุหน้าแดงอีกแล้วววว

 

ไปแต่งตัวสิ.....ชุดของนาย ฉันเตียมไว้ให้แล้ว

ชี้ไปที่เตียง

อุปกรณ์ที่ใช้แต่งตัวก็ตรงนั้น

โต๊ะเครื่องแป้งที่จัดป็นระเบียบมากที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา

 

ตามสบายนะ แล้วอย่าเปิดห้องนะ......

เพราะฉันไม่ยอมให้ใครเข้ามาขณะที่ฉันไม่อยู่ในตัวห้อง

ยกเว้นนาย................

 

ผะผม เหรอฮ