Fiction
Nabari no ou
YoiteXMiharu
เรื่อง ... หมายเลขนี้...รักที่เท่าไร
โดย killua_fam

Part 6 ทางเลือก

 

ไม่ต้องการ........นายไม่ต้องการมันเลยเหรอ..........

แม้เพียงเศษเสี้ยว ก็ไม่อยากได้เหรอ

ไม่ว่าใครก็ตาม นายก็ไม่ต้องการสินะ....................

 

โรคุโจ มิฮารุ วันนี้ตอนเย็นจะมีการพบพี่รหัสอีกครั้ง

ฉันจะไม่ไปรวมกับคนอื่นๆ

มาหาฉันที่เดิมนะ

 

ทำไมต้องแยกออกไปด้วย

ไม่อยากมีไม่ใช่เหรอ ไอ้ความผูกพันน่ะ

ดังนั้นก็ไม่ต้องไปสนใจใครหรอก ยังไงเดี๋ยวเขาก็ต้องให้แยกเป็นคนๆอยู่แล้ว

 

อือ......มิฮารุเองรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่อยู่ในตัวคนๆนี้

ความอ่อนแอที่คิดว่าเขาไม่น่าจะมี เราเห็นแล้ว

 

 

นายกลับไปได้แล้ว

แล้วคุณล่ะ

ฉันจะกลับไปเรียนน่ะสิ

นี่มันก็เวลาเรียนของฉันเหมือนกัน

 

ไปล่ะ

ฮะ

 

โยอิเตะ กำลังมีความรู้สึกเหมือนเรา

แต่เขารู้สึกแบบนั้นกับใครกันนะ

ปกติ จะไม่ปรึกษากันคนที่ตัวเองรู้สึกนี่

ไม่ใช่เราหรอก................ไม่ใช่

แล้วเราร้องไห้ทำไม

น้ำตาใสๆหยดลงมาอาบใบหน้าของคนตัวเล็กตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

รู้เพียงแค่ว่ารู้สึกเจ็บปวด

แม้เราจะบอกว่าลบมันทิ้งได้ แต่ครั้งนี้ เราทำไม่ได้......................

มิฮารุ....นี่ มิฮารุ นายมานั่งทำไรตรงนี้อ่ะ

อ่ะโซ........

นายร้องไห้เหรอ

ปล่าวๆๆ.......

อ้าว แล้วมานั่งทำไร ไมไม่ไปเรียนล่ะ

ไม่เอาอ่ะ.........ฉันอยากอยู่เงียบๆ

หืม.........งั้นฉันนั่งเป็นเพื่อนนะ

ไม่อยากเข้าเหมือนกัน ไงก็เข้าสายอยู่แล้ว

เวลาเหลือนิดเดียวเอง

 

อืม

นายคิดอะไรอยู่เหรอมิฮารุ

โซ..นายเคยรู้สึกถึงใครบางคนแล้วใจเต้นแรงบ้างมั้ย

โอ๊ยย บ่อยไป

ฉันอ่ะนะ เคยมีความรักมาหลายครั้งแล้ว แล้วนายไปรู้สึกกับใครเข้าล่ะ

ปล่าว ไม่ใช่

มีรุ่นพี่เขามาถามฉัน

แต่ฉันไม่รู้หรอก...ว่ามันคือรักน่ะ.............

เค้ามาถามเหรอ

อืม ปกติคนเราจะไม่ถามเรื่องนี้กับคนที่รักใช่มั้ย

เพราะถ้าถามไป คนที่เขารักอาจจะรู้

ต้องถามกับเพื่อนหรือคนอื่นใช่มั้ย

 

ฉันว่าไม่นะ

อ่ะ.......ทำไมอ่ะ

ก็บางทีคนๆนั้นเขาอาจจะให้คนนที่รักรู้น่ะสิ จึงแกล้งมาถาม

บางที ทุกคนก็ไม่ได้รู้ตัวเสมอไป ว่าตนกำลังรักนะ

 

การสื่อความหมายทางใจน่ะ มันใช้ไม่ค่อยได้ผลแล้วล่ะ สมัยนี้

ถ้าไม่พูด ก็คงไม่รู้ล่ะนะ...........

 

อืม

 

.........อย่างนั้นเองเหรอ แต่เราก็ไม่รู้อยู่ดี ว่าเขามาถามเราด้วยเหตุผลอะไร..........

.............................................โยอิเตะ............................................

ผมคงรักคุณเข้าแล้วล่ะมั้ง....

 

หลังจากนั้นมิฮารุและโซก็เข้าเรียนปกติ

จนถึงตอนเย็น........

ไปหาพี่อีกแล้วเบื่อจัง

โซ นายดูร่าเริงจังนะ

 

แหม มันก็แน่ล่ะ พี่ของฉันเป็นพี่สาวสุดสวย คณะข้างๆนี่เอง

โอ้ววว สมดั่งใจฝัน......ลัลล้าาา

 

งั้นแยกกันตรงนี้นะ มิฮารุบอกเพื่อนๆ

อ้าว ไมไม่ไปด้วยกันอ่ะ

วันนี้พี่เขามานัดฉันไปอีกที่หนึ่งแล้วล่ะ

บายนะ

เจอกันพรุ่งนี้

จ้า บายย.................

 

ที่นี่อีกแล้ว..............เฮ้อ โยอิเตะ ทำไมชอบที่นี่นักนะ

มาแล้วเหรอ...โยอิเตะโผล่หน้ามาจากด้านบน

ขึ้นมาสิ

ฮะ ทราบแล้วววว

 

 

ทำไมมาที่นี่ละฮะ

ไม่ชอบเหรอ...อากาศดีออก

...........ไม่เกี่ยวกับอากาศ..........มานี่แล้วคิดถึงแต่เรื่องไม่ดี............

หืม.........

ป่าวฮะ ไม่มีอะไร

อ๊ะ โยอิเตะ

มานี่สิ โยอิเตะจูงมือมิฮารุเดินมาที่ต้นไม้สองต้นเดิม

มืออุ่นจัง.........ดูเหมือนจะอบอุ่นะเนี่ย คนๆนี้.......อ๊ะ เราคิดบ้าอะไรเนี่ย

มิฮารุสั่นหัวระริกเพื่อไล่ความคิดบ้าๆของตนเอง

เป็นอะไร

อ๊ะปล่าว ไม่เป็นไรฮะ

โยอิเตะนั่งลง พิงกับต้นไม้ และแยกขาออก

พร้อมกับดึงมือมิฮารุให้ตัวมิฮารุลงมานั่งระหว่างขาตน

....................โยอิเตะ......................

คนตัวสูงมองหน้าคนตัวเล็กเฉยๆสักพัก ก็ซบหน้าลงที่บ่าของมิฮารุ

อ๊ะ โยอิเตะ...

มิฮารุที่ตกใจ เห็นโยอิเตะนั่งนิ่งไม่ได้ทำอะไรจึงไม่ได้ปริปากบ่น

ฉันอยาก......อยู่ตรงนี้กับนาย....เท่าที่เจะมีเวลา

ช่วยอยู่ตรงนี้กับฉันนานๆหน่อยนะ

พูดจบมือทั้งสองของโยอิเตะก็เอื้อมมากอดมิฮารุเอาไว้

 

ผม.....ฮะ................เอาอย่างนั้นก็ได้...........(ยอมเฉยเลย)

มิฮารุที่นั่งเฉยๆ ก็มองโยอิเตะที่นั่งซบอยู่ที่บ่าตัวเอง

.........เขา เป็นคนยังไงนะ ใจเต้นหมดแล้วเรา................

ดูแบบนี้ก็น่ารักดีนะ โยอิเตะเนี่ย

ตอนหลับ ดูไม่มีพิษสงเหมือนตอนตื่นเลย